Dinsdag, 24 maart 2026, The Grampians - Adelaide

08.50 uur, vertrek naar het ontbijt in het dorp. Gisteren zochten we iets uit van de menukaart. Ik koos voor de huisgemaakte granola, super feestelijk en lekker. 

De opkomende zon scheen prachtig op het gebergte. 

Na het ontbijt reden we 1,5 uur naar de eerste koffiestop. Onderweg zagen we kangoeroes en emoes. Ik legde voornamelijk het landschap vast, want het lukte niet om met mijn camera de dieren naar me toe te halen. Er had een re-shuffle plaatsgevonden in de bus. Ik verhuisde van achteren naar voren en zat 1ste rang. 

1ste break in Nhill voor koffie, een snack en een sanitaire stop. 

In Australië is de koffie gratis voor de bestuurders van een voertuig. Die faciliteit is geldig van vrijdagavond tot maandagochtend, zo vertelde Dave, onze chauffeur. Focus zijn de mensen die erop uittrekken voor het weekend en minder voor de mensen die voor professionele redenen gewend zijn lange afstanden te rijden. Afstanden zijn hier huge. Het is bewezen dat bestuurders voor een gratis koffie eerder een korte break nemen, waarmee  ongelukken worden voorkomen.

Uiteraard rijden we links. De Engelse invloed vind je hier overal terug in het dagelijks leven; je vindt het English breakfast op het menu, een Churchill street, het typisch Engelse schooluniform van de kinderen en elk dorp heeft wel een pub, zelfs een Irish pub.

Vanuit Victoria reden we South Australia binnen. We kregen de verrassing van een korte stop bij de albino kangoeroes in het Bordertown Wildlife park. De dieren zijn beschermd, dus we bleven aan de andere kant van het hek. 

Lunch stop in Keith. Bij Keith & Henry zaten we met zijn drieën lekker buiten.  Ik at een lekkere pie met kip en camembert.

Een korte stop in Coopalpyn. Kunstenaar, Van der Heiden, een Nederlander, maakte foto's van kinderen op de plaatselijke school en schilderde ze op de cilo's. Het was het begin van het beschilderen van meerdere cilo's in het land. 

De stadstour van 3 kwartier na de lange reis van vandaag was voor mij echt een overdosis bus-zitten. Ik had de stad liever lopend verkend, dan maar minder zien. Maar goed, een Boeddhistische wijsheid zegt ‘Het heeft geen zin om een kar zijwaarts te trekken’, dus ik probeerde er nog iets van op te steken.

Kolonel William Light stichtte Adelaide. Het was onze eerste stop. Adelaide is genoemd naar de koningin van Engeland.

In Adelaide was in het verleden de Formule 1 en de MotoGP. Volgend jaar komt de MotoGP er terug.  

De stad is verdeeld in 4 delen, the North, East, South and West terrace. Daar doorheen loopt de hoofdstraat, King William street. De zijstraten lopen qua namen niet door. Links en rechts hebben de straten een andere naam. Ons hotel, het Chandler, staat in South Adelaide, het mooiste deel van de stad, vlakbij Victoria square en op de hoek van Hindley street bij de bekende chocolatier Haigh's.

We namen afscheid van Dave. De goedgemutste man deelde veel informatie met ons (zie voorgaande feiten), heel leuk.

Hij vertelde ook nog dat elektrische auto's hier niet populair zijn. Dat komt vanwege de afstanden die mensen afleggen. Het laden kost teveel tijd en de vrouwen worden niet enthousiast van het laden op de afgelegen plekken. Hij verraste ons met een stop bij een groep bomen waar een enorme groep vleermuizen in hing. 

We checkten in en sprongen na een lekkere douche in de tram naar het strand, Glenelg. Dankzij Jennifer, waren we mooi op tijd om de zon in de zee te zien zakken. 

Daarna kwam eindelijk het welverdiende biertje. Maar dan ook wel een in een superleuke strandtent aan het water. 

Aansluitend sloten we de dag af op een terras met een goed bordje Vietnamees eten.

Mooi avontuur weer vandaag...