Zaterdag, 21 maart 2026, Melbourne

Een slow start, we waren vrij vanmorgen. Op het programma stond een bezoek aan de quiltwinkel, joepie! De heren vonden het geen probleem om mee te gaan. Vooraf aan de vakantie had ik uitgezocht dat er vlakbij ons hotel een stoffenwinkel was. Bij de 1ste stoffenwinkel slaagde ik niet, het dunne katoen was geschikt voor jurken niet voor quilts. Ik kreeg wel het adres waar ik kon slagen. Bij Morris&Sons vond ik originele Aboriginal stoffen! Ik vroeg of ze de stoffen voor me wilden opsturen, maar helaas. Het bleek prima in mijn reistas te passen. Grote blij!

Het laatste onderdeel van de ochtend betrof de arcades. De oude inhammen van de brede, mondaine winkelstraten omstreeks 1900 hebben mooie vloeren en plafonds en bevatten kleine, gezellige winkeltjes. We dronken er een goede koffie. 

Vervolgens werd het qua tijd stressen. Je kunt ook zeggen dat we de tijd optimaal hadden gebruikt, haha. Voor de pinguïns excursie moesten we een picknick inslaan én warm geluncht hebben. We streken na het bezoek aan de supermarkt neer bij een Italiaan waar ik een bordje lekkere ravioli at. 

Rond drie uur reden we in een kleine bus met 24 man (niet onze groep) in 2 uur naar Philip eiland. Philip eiland is een schiereiland. Het is genoemd naar de man die zich er als eerste vestigde. Het eiland haalt zijn inkomsten voor 60% uit landbouw, de overige 40% komt uit het toerisme.

We stopten onderweg een paar keer voor een fotoshoot. We zagen verschillende Wallaby's, de kleine kangaroesoort die alleen in Australië voorkomt. Ook passeerden we het circuit van Philip eiland.

20.00 uur. De zon was bijna onder. Voor de alerte bezoeker was er de beloning van het vinden van de kleine pinguïn in de duinen op weg naar onze zitplaatsen.

Het schouwspel van de kleine mannetjes pinguïns die terugkomen uit zee naar hun vrouwtjes is een fantastisch fenomeen. Ze geven elkaar een kusje en gaan vervolgens samen hun holletje in. De pinguïns zijn 20 cm hoog, wegen 1 tot 1,2 kg en zijn blauw/wit ipv zwart/wit. 

We zaten in het zand aan het strand. Er waren meer mensen geïnteresseerd zal ik maar zeggen. Foto's maken was na zonsondergang uit den boze. Het licht van de smartphones en camera's zou de pinguïns verstoren.

Er kwam een groepje van 11 pinguïns schuchter uit zee het strand op. Ze stonden even stil en overzagen de situatie.

De ene pinguïn zei tegen de andere ‘Daar gaat een intiem weerzien met moeder-de-vrouw, moet je kijken wat een poppenkast weer op dat strand’.

'Ah joh'', sprak de ander, 'we zetten gewoon een sprintje in, dan zijn we zo van ze af'.

Ze zetten zich in beweging en renden zo snel ze konden over het strand de duinen in.

Toon Tellegen zou er een roman over kunnen schrijven.