Zaterdag, 28 maart 2026, Ayers Rock/Uluru

3 Nachten had ik nog voor de terugreis. Ik nam me voor er het beste van te maken. 

Een reisdag vandaag. Vertrek 08.50 uur, weer keurig op tijd. 6 uur rijden, 480 km, is het rijden naar Uluru, het bekende rode gebergte, de Outback van Australië. We verlieten South Australia voor de droge Northern Territory.  

De 1ste stop was de gedenkplaats van gevallen militairen van de vele oorlogen waarbij Australië als bondgenoot betrokken was, zoals Afghanistan en Vietnam. Australië is nooit zelf een oorlog begonnen, maar heeft andere landen militair gesteund. 

Ons 2de doel was de Royal Flying Doctor Services. Ik wist niet dat de RFDS nog steeds actief is. Ooit begonnen in 1928 met 2 doctoren, waaronder oprichter John Flynn, is de Services nu uitgebreid om 80% van heel Australië te bedienen. Er zijn 23 locaties in Australië met RFDS vliegtuigen. De vliegtuigen kunnen van een locatie binnen 2 uur op plaats van bestemming zijn. De Pilatus vliegtuigen kunnen gemakkelijk overal landen. Ze vliegen zo'n 160.000 keer per jaar uit. 

Helikopters worden sporadisch ingezet, omdat ze minder ver kunnen vliegen. 

2 Uur gassen naar de lunch, Erldunda Roadhouse. Onderweg zagen we wilde kamelen, maar ze waren te ver om er een goede foto van te kunnen maken. 

De lunch bestond voor mij uit een pecantaartje en een kleine cappuccino. Voor 3 man bij elkaar $ 46. Het is duur omdat alle goederen van minimaal 300 km verderop moeten worden aangevoerd. Door de spiegeling van de ramen in de bus hebben de foto's soms een onwerkelijke kleur. We passeerden een groep fietsers, hoe bizar!

Uluru is 500 miljoen jaar oud. Rond drie uur spotten de eerste mensen uit de groep het Uluru gebergte op 11 uur.

De roze streep aan de linkerkant op de weg, betekent dat je er met de auto niet over heen moet, omdat de grond te zacht is en je er met de auto in weg zou zakken. 

Mount Conner look out met zijn platte top was onze eerste fotoshoot behorend bij het Uluru gebergte. De zon stond gelukkig aan de goede kant. Ik was zo blij met het vliegennet, gekocht in de winkel bij de RFDS! Het wemelde van de vliegen!!!

We hadden nog 1,10 uur te rijden naar ons hotel. 

Dave, onze eerste chauffeur in Melbourne, had verteld dat slechts 5% van de Australische bevolking 1 x in hun leven Uluru bezoekt. De rest ziet het rode steen nooit. ‘You guys are totally bongus’ zei hij lachend. Dan weet je tot welke groep Dave zelf behoort, hahaha.

We checkten in en hadden een half uur om ons op te knappen. Ongeveer de helft van de groep had het 'Sounds of silence' diner geboekt. Een commercieel gebeuren uiteraard, maar een happening. Ik telde

$ 286 neer voor het diner, maar een herinnering is onbetaalbaar. We werden op een platform ontvangen met een glas champagne en sjieke hapjes. Vandaar was het uitzicht op een zonsondergang, de Uluru en de Olga's (hiernaast op de foto) magnifiek. 

Toen de zon onder was, liepen we een stukje naar een groep ronde, gedekte tafels. Daar begon het diner met een gazpacho, die werd uitgeserveerd. Het hoofdgerecht was een buffet, maar een hele goede. De lamskoteletten en het kangoeroevlees werden ter plaatse gebakken, ze waren goddelijk. Er waren diverse salades en geroosterde groenten. Echt heerlijk allemaal. Ondanks dat mijn gedachten bij Riek en Wim waren, lukte het om te socializen. 

Helaas was de hemel minder helder vanwege bewolking. De dag erop zou die veel mooier zijn. Omdat er geen lichtvervuiling is, is de sterrenhemel hier indrukwekkend. Het buiten eten vond ik heel speciaal. Het dessert buffet was ook super. Mooie ervaring.