Woensdag, 1 april 2026, Amsterdam

De stewardess zei bij aanvang van de vlucht dat ze Monique heette en dat ze persoonlijk tot mijn beschikking stond gedurende de reis. 

Ik werd om half zeven Nederlandse tijd wakker met een knorretje. Als ik trek heb kan ik niet slapen leert de ervaring, dus vroeg ik Monique om iets kleins te eten. Ik koos de kippensoep van het menu en kreeg er nog van alles lekkers bij.  

Nog bijna 6 uur vliegen. Ik maakte foto's en sliep nog een paar uurtjes.

Op Schiphol stonden mijn beide zussen Adri, Trees en mijn nichtje Miriam. Een ontvangstcomité heb ik nooit, ik woon 15 minuten met de trein van de luchthaven af. Maar vandaag was het zo fijn dat het drietal er stond. Het overlijden van Riek is nog steeds onwerkelijk. 

De reis ging nog even door; ik zette mijn reistas thuis onuitgepakt neer en verzamelde schone kleren. Bij Trees douchte ik om vervolgens met zijn drieën in de auto te stappen naar Wim. Bij elkaar zijn is het enige dat je voor elkaar kunt doen. De ontmoeting met Wim was heel fijn.

's Avonds waren we met zijn allen bij de condoleance en bleek de nachtmerrie werkelijkheid. Ik was zo gek op Riek. Ze was een krachtige persoonlijkheid met veel humor, altijd zo positief en iemand met enorme sociale voelsprieten. Ze had een bijzondere band met haar kleindochter en kleinzoons, met haar kinderen, maar ook met haar kennissen op hoge leeftijd, voor wie ze nog altijd het huishouden deed. Met wie niet eigenlijk. Ze was het spil van haar familie. Ook onze band was hecht. Samen met Wim heeft ze me zo onvoorwaardelijk gesteund in de zwartste periode van mijn leven. 'Stoer van buiten, maar zo ontzettend lief van binnen', zei ik in mijn speech tijdens het afscheid op donderdag 2 april 2026. 

Tijdens de wachttijd op de luchthaven van Guangzhou had ik de tekst geschreven. Die begon met 'Ik was in Australië toen Wim mij belde met het vreselijke bericht van jouw plotselinge overlijden. Maar natuurlijk sta ik hier vandaag om afscheid te nemen van jou. Ik was ontzettend gek op je. De vliegreis naar huis beschouw ik dan ook als mijn eerbetoon aan jou, mijn lieve schoonzus.'

Australië zal voor altijd verbonden zijn aan Riek. 

De reis door Australië ga ik in de toekomst een keer afmaken, maar ik ben nu voornamelijk dankbaar dat ik op tijd in Nederland was voor haar afscheid.

De ANWB Alarmcentrale stuurde ik een flinke dankbetuiging. Hun professionele, adequate hulp zorgde ervoor dat er stress van mijn schouders werd genomen. Zij zorgden ervoor dat ik op tijd was.