Vrijdag, 27 maart 2026, Adelaide - Alice Springs

 

Die ochtend trok de hemel dicht met een gitzwart wolkendek. Ik had een telefoontje van Wim over het plotselinge overlijden van Riek. 

Ik vergat mijn bagage uit de storage van het hotel te halen. Op de luchthaven kwam ik er pas achter. Jennifer reageerde direct en adequaat. Ze organiseerde dat de chauffeur van de bus, Gary, met mij heen en weer reed naar het hotel om mijn reistas op te halen. Gelukkig zaten we ruim in de tijd en checkte ik 40 minuten later mijn bagage in voor de vlucht naar Alice Springs. 

We hadden ruim een uur vertraging in de 2-uur durende vlucht naar Alice springs. Het Mercure hotel, waar we in Alice Springs verbleven, is toe aan een stevige renovatie als je het mij vraagt, maar uiteindelijk ontbrak het me aan niets, so I kept that in the dark. 

Er valt normaal gesproken extreem weinig water in dit gebied, maar nu had het relatief veel geregend. Daardoor was de omgeving heel groen en rood. 

Bert, Hansruedi en ik struinden door het dorpje, dat niet veel voorstelde, en zorgden dat we voor donker terug waren in het hotel. De Aboriginals zijn decennialang genegeerd en slecht behandeld door de regering. Ze werden achtergesteld en kwamen daardoor zonder werk en in financiële problemen. Vele kwamen in de criminaliteit terecht. Daar heeft Alice Springs nog de naweeën van. 

In het restaurant van het Mercure at ik een fantastische kangoeroebiefstuk. 

Jennifer en ik belden tot diep in de nacht met de ANWB Alarmcentrale. Om 4:40 uur was de terugreis op dinsdag 31 maart definitief. Het was even zoeken geweest. Een voorstel om over de USA terug te vliegen, wees ik af. Het zou een extra nacht in LA betekenen en ik zou een ESTA aan moeten vragen. Een hoop gedoe. Ook 4 x overstappen wilde ik niet. Nu zou ik 1  overstap hebben in China. Jennifer was een enorme hulp. Iemand met een loepzuiver moreel kompas. 

Er viel iets van me af. Ik zou op tijd zijn voor het afscheid van mijn lieve schoonzus. De terugreis van 21,5 uur beschouw ik als eerbetoon aan haar.  

Ik sliep 1,5 uur. 

Lees verder op de volgende pagina, zaterdag, 28 maart 2026

Mijn naam is René Tap. Ruim 40 jaar houd ik een handgeschreven dagboek bij. Niet dat ik elke dag in het dagboek schrijf. Het dagboek is bedoeld om genietmomenten vast te leggen en her te beleven. Die genietmomenten variëren van bijzondere vakanties tot alledaagse - ogenschijnlijk onbelangrijke - momenten.

 

Bij de teksten in het analoge dagboek plak ik van alles. Mooie plaatjes die een associatie hebben met de tekst. De omslag van een volgeschreven dagboek bewerk ik, zodat het boek een persoonlijk 'journal' wordt. klik hier

Dagboek 4: 21-07-2005 t/m 30-08-2006

Een bijzonder vakantieplan voor 2014 (Canada) deed me besluiten om ook een dagboek in digitale vorm te starten. 

 

Wie mijn website volgt, maakt kennis met hoe ik in het leven sta en met de dingen waarvan ik geniet. Enjoy!

 

Leuk als je wilt reageren op wat je leest! klik hier